|
در آخرین لحظات عمر مبارک حضرت فاطمه (ع)
وصایای خویش را به همسرشان می نمودند که «ای پسرعمو!
توهرگز مرا در دوران زندگی دروغگو وخائن نیافتی و
هرگز با فرمانت مخالفت نکردم. علی علیه السلام که شاهد درگذشت
تنها
یاور و تسلی بخش خود است، می فرماید: «پناه به خدا! تو داناتر و
پرهیزگارتر
و گرامی تر و نیکوتر از آنی که من به جهت مخالفت کردنت با خود،
تو
را نکوهش کنم.
|